Buikgevoel én kriebels in de nek...

Misschien kan ik best beginnen bij het begin, al wordt dan wél een lang verhaal. Tja, effe doorbijten zou ik zeggen.. ik zal proberen het wat samen te vatten!

Onze 'vaste' babysit is 2wkn naar Italië en dus kregen we een andere meisje. Altijd goed om een back-up te hebben dus dat is zéker niet slecht.
Nu was de afspraak dat ze zelf tot hier zou komen om 19u45-  dit is ondertussen al 2wkn geleden hé - maar om 20u nog steeds niemand. Aangezien het hier vlakbij was én het eerst de bedoeling was dat ik het meisje zou gaan halen was er mogelijks iets misgelopen in de communicatie. Dus ik rij naar ginder én blijkt er eerst wat verwarring of ze wél thuis is, dan blijkt ze zich nog te moeten omkleden én uiteindelijk blijkt dat zij begrepen dat ze om 20u45 bij ons moest zijn.

Nuja, dat kan natuurlijk gebeuren.. al is het natuurlijk niet de beste eerste kennismaking én dus was dat kind helemaal van haar melk. Ik dacht dat het een beetje de shock was om iemand - ik dan nog - zo ineens aan haar voordeur te krijgen. Eénmaal hier was ze duidelijk nog niet op haar gemak, alhoewel de 2 kindjes gewoon al sliepen én we dus gewoon moesten uitleggen wat én hoe voor het uitzonderlijke geval dat ze zouden wakker worden.
Ik dacht dat ze het wél leuk zou vinden dat ze hier gewoon betaald zou worden om naar tv te kijken maar zélfs dat kreeg niet echt het verwachte enthousiasme.

Maar dus, zoals ik al zei: ik dacht dat het gewoon de situatie was ... een jong kind, beetje geschrokken én tja, alhoewel ik best wel vriendelijk was besef ik dat de meeste mensen mij dan - desondanks - toch nog (een beetje) streng vinden.... Hoor ik daar de overdovende stilte van bevestiging??? :-))

Gisteren zou ze dan een paar uurtjes komen én ze was - goed begin - alvast goed op tijd!
Maar toch nog altijd even stijf, stil en ... iets waar ik mijn vinger niet kon opleggen. Maarja, het blijft een vreemd huis met vreemde mensen enzo dus vertrek ik na een beetje uitleg te hebben gegeven en dergelijke. Als ik dan op de afspraak toekom, vertel ik wel aan Rob dat dit meisje mij niet echt ligt. Dat er iets is waarvan ik zo'n beetje kriebels krijg in mijn buik, al weet ik niet echt waarom. Kleine dingen: die reactie de eerste avond, de vierkante communicatie vandaag én het gebrek aan ... I donno.. iets!
Enfin, een 2-tal uurtjes kom ik dan terug thuis én zodra ik aan de achterdeur toekwam wist ik dat er toch iets niet klopte, al was het maar omdat ze echt op de uitkijk leek te staan. Ik kom binnen en tja, 2-jarigen hé; die kunnen niet zwijgen dus ons Vita direct "koek, koek, Vita ne koek" en daarop zegt zij: "Vraag het maar aan uw mama". Nee, dus. Géén koeken na het vieruurtje én al zeker niet zo vlak voor het slapengaan.
Dus ik zet mij neer om de papieren in te vullen en terwijl zet ik de tv aan. Helaas voor haar heb ik een irritant goed geheugen voor kleine futiliteiten als bv. op welke zender hij het laatst stond en dat was dus NIET op Studio100.
Raar, want de tv stond wél uit toen ik binnenkwam???? Enfin, de kinderen zijn stillaan moe dus ik betaal en laat haar vertrekken.
Maar er bleef mij iets storen én wat heb ik uiteindelijk allemaal ontdekt? Ten eerste simpelweg omdat ze niet eens het verstand had van sommigen dingen wat te verstoppen en ten tweede omdat je uit kleine kinderen altijd de waarheid uit kan halen...

Dus:
1/ ze heeft in de tv-kast blijkbaar zitten zoeken naar een DVD want er stak een Tom&Jerry in en de andere lag gewoon tussen de DVD-speler/Digibox gestopt. Ze was hier maar 2 uur hé én zoals al gezegd heeft dan wél snel-snel de tv afgezet vooraleer ik binnenkwam.
2/ ze is op de kamers geweest én zelfs helemaal boven op kinderkamers terwijl dat niet zo eenvoudig is met 2 kleine kinderen op 2 trappen. Ofwel heeft ze de kinderen of eentje beneden gelaten. En bovendien moest ze helemaal niet boven zijn? Maar aangezien alle lichten nog branden....
3/ als ik vroeg hoe het was geweest, kreeg ik enkel een "het is goed gegaan" maar blijkt later dat Kaylen een rooie plek heeft die vandaag al een goeie blauwe plek is geworden op z'n voorhoofd. Dus vraag ik aan Vita wat er gebeurd is en blijkt dat hij gevallen is. Nu kan dat natuurlijk hé, het zijn tenslotte kinderen maar zoiets vertel je toch?
4/ en als laatste maar helaas niet als minste blijkt dat ze gans op eigen houtje beslist heeft om mijn kinderen chocolade te laten eten. Enfin, ons Vita dan toch. Terwijl die - voor alle duidelijkheid - géén chocolade mogen eten. Ik heb haar zelfs maar onlangs moeten laten huilen omdat ze paaseitjes wilde proeven én niet mocht van papa&mama.
Nochthans had ik de potjes met fruitpapjes netjes klaargezet met lepel, slabbetje en drinken. En daar ook heel duidelijk bij gezegd dat ze al gegeten/geslapen hadden dus dat het énige dat ze nog moesten krijgen hun fruitpapjes waren, zo ongeveer om half 5- 5uur. Maar blijkbaar heeft zij dan Vita maar 1 papje ipv 2 laten eten maar dan wél gaan zoeken in de kast naar koeken én ook nog paaseitjes gegeven die boven in boekenkast staan???
Dus dat allemaal om dan wél als ik binnenkom - bijzonder schijnheilig wat mij betreft - te zeggen dat ons Vita maar aan mama moest vragen of ze een koek mocht eten??

Ons Vita had het blijkbaar snel door dat dit een makkelijke prooi was want ze heeft echt wél nog kleine fratsen uitgehaald heb ik gezien, waar ze normaal gezien van mij ne "Njet" zou hebben op gekregen. Maar los daarvan... het gaat niet eens op de chocolade op zich!! Het gaat erom dat als IK zeg dat mijn kinderen enkel aardappelen/yoghurt/ of zelfs spruiten moeten/mogen eten dat NIEMAND ze dan bij manier van spreken spaghetti moet gaan geven!!! En al zeker niet op eigen houtje én dan al helemaal géén snoepgoed!!

Ik heb haar dan wél - zo rustig als enigzins mogelijk - opgebeld én ze heeft zich netjes geexcuseerd, ook achteraf nog met een sms. En nee, ik besef dat ze dat niet slecht heeft bedoeld maar al het bovenstaande doet mij toch - nog steeds trouwens - zwaar mijn wenkbrauwen fronsen. En dan ben ik al een stuk - hoe zal ik het zeggen? - milder dan gisteren want eerste reactie was euh... niet voor publicatie.
Waar haalt ze het in godsnaam in haar hoofd om..... zucht, I donno... én dan vragen mensen zich af waarom ik een controle-freak ben?? Duh... ik zorg er - samen met Rob - voor dat onze kinderen al die tijd niet iets hoeven te missen. Wat ik bedoel? Wat je niet kent dat kan je namelijk ook niet missen. Bv: als ik nooit cola had leren drinken dan zou ik er nu niet zo verslaafd aan zijn én ik denk dat chocolade voor héél veel mensen een zwakke plek is dus zolang ik het voor onze kids nog kan uitstellen, zovéél te beter!!!
Maar als er dan toch een eerste keer moest komen ... dan zou ik g**verd*mme zélf wel willen hebben gegeven én dan al zeker niet amper 2 wkn nadat we het arme kind nog met veel moeite hebben kunnen troosten omdat ze geen snoepjes van de paashaas mocht proeven!!!!

GRRRRRRRR.... altijd iets!! Zen, wat is dat?????????????

En euh... sorry, het is mij blijkbaar dan toch niet gelukt om een korte samenvatting te maken!

x